OntwerperItalian
Paolo Rizzatto
0 actieve items
Paolo Rizzatto studeerde in 1965 af in architectuur aan de Politecnico di Milano, waar hij studeerde onder Franco Albini - een vormende invloed wiens burgerlijk humanisme Rizzatto's overtuiging zou vormen dat ontwerp moet reageren op reële, alledaagse problemen in plaats van louter stilistische ambities. Zijn eerste grote opdracht kwam vrijwel onmiddellijk na zijn afstuderen, werkend voor Gino Sarfatti's Arteluce, waar hij in 1973 de Mod 265 wandlamp ontwierp. Die scharnierende armlamp, met zijn gietijzeren contragewicht en 360-graden draaibare kop, demonstreerde een principe dat zijn carrière zou definiëren: de meest elegante oplossing is degene die complexe mechanische functie onzichtbaar maakt.
In 1978 richtte Rizzatto samen met Riccardo Sarfatti (Gino's zoon) en Sandra Severi Luceplan op, een bedrijf dat een van Italië's meest technisch ambitieuze verlichtingsfabrikanten zou worden. Zijn eigen intentieverklaring: "Ik pas op het ontwerpproject dezelfde normen toe die het architectonisch project beheersen" - historische, typologische, functionele, technische en commerciële componenten in bewuste spanning gehouden. De Costanza lamp (1986) is de duidelijkste uitdrukking van deze methodologie. Rizzatto verving de traditionele stoffen of glazen kap door een platte polycarbonaatplaat die zonder intern frame in een gebogen diffuser klikt, waardoor een archetypische vloerlamp tot zijn structurele minimum werd gereduceerd. Het won in 1988 de Lampe d'Argent in Parijs en is sindsdien continu in productie gebleven.
De Berenice bureaulamp (1985, Compasso d'Oro 1987), mede ontworpen met Alberto Meda, ging verder in materiaalkunde. Zijn twee uitkragende aluminium armen dragen een glazen reflector met een elektrisch circuit dat volledig binnen de structuur loopt, waardoor externe kabels overbodig zijn. Deze integratie van technische oplossing en formele terughoudendheid leverde de lamp een plaats op in de permanente collecties van het Museum of Modern Art in New York, het Victoria and Albert Museum in Londen, de Triënnale van Milaan en het Musée des Arts Décoratifs in Parijs. Rizzatto heeft in totaal vijf Compasso d'Oro-prijzen ontvangen, in 1981, 1989, 1995, 2008 en 2011 - de breedste spreiding over decennia van elke Italiaanse lichtontwerper van zijn generatie.
Naast Luceplan werkte Rizzatto samen met Alias, Arteluce, Artemide, Cassina, Flos, Kartell, Knoll, Molteni, Poltrona Frau en Thonet, onder vele anderen - een reeks die spreekt van een vermogen om te werken over typologieën en productieschalen heen. Zijn meubels voor Alias omvatten zitmeubelen die dezelfde structurele logica toepassen als zijn lampen: minimaal materiaal, maximale opgeloste geometrie.
Bij Scandinavische veilinghuizen verschijnt Rizzatto's werk voornamelijk als verlichting, met stukken van Luceplan en Arteluce die circuleren via Zweedse veilingzalen. De door Flos geproduceerde 265 wandlamp bracht EUR 2.700 op een veiling in Stockholm op, terwijl Costanza-hanglampen en de Costanzina-tafellamp van Rizzatto en Eliana Lorena regelmatig verschijnen bij huizen zoals Norrlands Auktionsverk, Stockholms Auktionsverk en Bukowskis. De 19 geregistreerde items op Auctionist omvatten vloerlampen, tafellampen, wandlampen en plafondarmaturen, wat weerspiegelt hoe wijdverbreid zijn ontwerpen sinds de jaren zeventig in Scandinavische huizen zijn beland.